Lofdicht op de kast

O, als de kast toch niet bestond,
waar moesten wij dan alles laten?
De Bijbel en de Beatlesplaten,
Claus, Heine... alles op de grond.

De mooie schelpen die je vond,
de badhanddoeken, hebbedingen,
de honderden herinneringen...
ze zwierven maar zo'n beetje rond.

Maar zie: de uitgevonden kast
houdt alle zaken waardevast,
rein, veilig en bereikbaar.

Het album, bloesjes, leukoplast,
de kast bewaart, o ja, de kast
is echt onvergelijkbaar.

-------------------------------------------------------------------------------------


De man die post vat

Een heer van vijfenzestig jaar
gaat ’s morgens na een flink ontbijt
op pad, toujours dezelfde tijd
naar het Carossaplein, alwaar

hij vat post bij de klokpilaar.
Hij blijft daar staan tot koffietijd,
dan neemt hij eventjes respijt
in een café, daarna, ’t is waar,

vat hij weer post, tot vijf uur stipt,
waarna hij weer naar huis toe stapt.
Zijn hospita kijkt hem dan aan.

`Er is,’ zegt hij, `mij niets ontglipt.’
Zij zegt: `Er is u niets ontsnapt?’
`Er is,’ zegt hij, ‘mij niets ontgaan.’

(Uit: Herman Pieter de Boer:
DE TROOST VAN HAGELSLAG,116 sonnettines)

------------------------------------------------------------------------------------

De bruid

`Vader,’ zei Ole, `dit is mijn aanstaande vrouw.’
Hij duwde het meisje naar voren. Ze had een scheve neus en ze was zo scheel als de nacht.
`Potverdomme,’ zei de vader, `wat een lelijk kreng.’
Het meisje begon meteen te snikken.
`Maar vader,’ riep Ole, `nou maakt u haar aan het huilen. Hoe kunt u zeggen dat ze lelijk is?
Bent u blind?
Hij trok het jakje van het kind naar beneden. `Kijk toch eens wat een prachtige grote borsten.’
Hij draaide het meisje om en tilde haar rokken op. `Kijk toch eens wat een mooie ronde billen.’
`Nou je ’t zegt,’ zei de vader. `Waarom liet je me dat niet meteen zien?’
`Och,’ zei Ole, `ik dacht er niet zo gauw aan.’

(Uit: Herman Pieter de Boer:
DE VROUW IN HET MAANLICHT en andere zonderlinge verhalen
Kempen uitgevers,
ISBN10: 90 6657 003 2)

Terug naar homepage